با سلام به دوستان خوبم

نکته ی  این بار رو به مناسبت فرا رسیدن۳ اسفند(روز زبان مادری)به زبان مادریم نوشتم.زبانی که اگر والدین عزیزم توی شهر و دیار خودشون باقی می موندن قرار بود زبان من هم باشه.اما....پایتخت نشینی مجال گیلک زبان بودن رو به من نداد.

بگذریم......

نکته ی امروز رو قبلا هم در یکی از پست هام نوشته بودم و نوشته ی  "دیل کارنگی" است.دوستانی که میخوان متن کامل فارسی اون رو بدونن باید مراجعه کنند به آرشیو .

در ضمن گیلک زبانان رشتی و حومه باید ببخشن که من متنم رو به لهجه ی شرق گیلانی ها(لاهیجان و حومه)نوشتم.خوشحال میشم یه نفر متن رشتیه این مطلب رو هم برام بفرسته تا من به نام خودش ضمیمه ی این پست کنم

جقالان به شیمی زیندیگی یه ساعت شینی موثون نیگاه بونین.دونید که ساعت شینی جور میلیونها ذره نَی.ای ذرّن از وسط لوله ی باریک دوقسمت ساعت میُن  گوذرنن.امو هیچ کاری منّیم بونیم.هر بار جوز یه دنه شین از او لوله رد نبونه مگه او ساعته بشکانیم .

امی زیندیگی هی ساعت شینی موثونه.صبح که بونه صدها وظیفه امی چشم جولو صف کِشِنِن که باید اوشونه  انجام بدیم.اگه ساعت شینی موثون نوگذَریم که امی کار یکی یکی و آرُم آرُم انجام بیرِن امی روح و جیسمَ به خطر تو ادِنیم.

ای نوکتُه فراموشا نونیم:

هر بار یه دنه شین......هر بار یک کار

ترجمه

 به زندگیتان مانند یک ساعت شنی نگاه کنید.میدونید که در بالای ساعت شنی هزاران ذره وجود داره.این ذره ها از لوله ی وسط دو قسمت ساعت میگذرند من و تو هیچ کاری نمیتونیم بکنیم هر بار به جز  یه دانه شن از اون لوله رد نمیشه مگر اینکه اون ساعت رو بشکنیم.

زندگی مثل همون ساعت شنیه. هنگام صبح صدها وظیفه جلوی چشمان ما صف می کشند که باید اونها رو انجام بدیم.اگر مثل ساعت شنی نذاریم که این کارها یکی یکی و آرام آرام انجام بشن روح و جسم خودمون رو به خطر میندازیم

این نکته رو فراموش نکنیم:

هر بار یک دانه شن ........هر بار یک کار

این هم یه شعر زیبا از جناب شهرام معقول که این پست رو با این شعر که به لهجه ی شرق گیلان (اهالی املش)هست مزین می کنم.

وقتی که هَنَه بهارِ زیبا

سبزابونَه تی دامونُ صحرا

بولبول خونَه داران گولِه سَر

جُو شونده دَرین بیجار کولِ سر

می دیل دَرَ تی هوایِ باغَه

تب دَرَ می جان تی وَسه داغَه

سیمکا گِ گَنَه وارونِ توکونَه

دِ غوربَت مِین می جا نُبونَه

می مار نوخُسَه از آسِمُون کَت

خُودا  بَدِ اِی گیلونَ برکت

دُید کونه یِنی چی واره وارون

ایی چوله بگیر بوشو آسِمُن

هیچ جا نَدَرَه هوای املش

زربیجارِ سل کولَ کونوم غش

املش لاکون سه شنبه بازار

دشتَکونو مو هیسم دیل آزار

مر یادِ جووانی هَنَه هَندِه

هیچ کَس خو جوونی هیچ چِه هندِه

وقتی دوتُوَ آفتُو تی کُو توک

نَهَارِ دَرین آلقیسی قاتوک

هفته بیجارو تر سیرِولگه

ییلاق تَرَ خوردَرین می مار گُو

هی جای می زَکِکون خالِی

ای زیندِگییَم عجب مثالِی

دوندون گِه دَری ندَری تو نون

به نون گِ رَسی نِدَری دوندون

                         شهرام معقول – خرداد 87

-----------------------------------------------------------------------

ترجمه:

وقتی بهار زیبا می آید

دامن کوه و صحرا سبز می شود

بلبل روی گل درختها  می خواند

در مزرعه دارید خزانه برنج درست می کنید

دلم هوای باغ شما را می کند

تب دارم و بدنم برای شما داغ می شود

روی حلبی خانه که قطرات باران می خورد

دیگر در غربت جای من نیست

از صدای رعد و برق مادرم نمی خوابد

خداوند به گیلان برکت بدهد

می بینی باران طوری می بارد انگار زمین را دود گرفته

یک خط آب باران را سوار شو و برو بالای آسمان

هیچ جا هوای املش را ندارد

برای کنار استخر زربیجار غش می کنم

دختر های املشی در بازار سه شنبه

ظاهر می شوند و من ناراحتم

من باز به یاد دوران جوانیم می افتم

میدانید هیچ کس جوانیش را با چیزی عوض نمی کند

وقتی که آفتاب به نوک کوههای تو می تابد

و برای نهار شما خورشت آلو قیسی دارید

ترشی هفته بیجار و برگ سیر تازه دارید

خورشت "ییلاق تر ه" می خورید مادرم می گوید

آه جای بچه هایم خالی است

این زندگی هم عجب مثالی است

دندان که دارید نان برای خوردن ندارید

به نان که می رسی دندان ندارید که بخورید.